Marleen Janssen
Marleen Janssen schrijft voor onder meer Esta, Libelle en Linda
COLUMN: Egelliefde
Toen ik jaren geleden voor het eerst de dvd van Jan Wolkers over dier en plant in zijn achtertuin bekeek, woonde ik nog in de stad. Ik herinner me mijn afschuw toen ik zag hoe Wolkers knuffelde met egels. Ik dacht: wat smérig! En toen de schrijver ze ook nog ging zoenen, viel ik bijna flauw en dacht ik: de man is niet goed.
Dat kwam omdat ik in de stad een erg slechte relatie met egels had. Opde eerste plaats kwam ik ze vooral dood tegen. Op snelwegen, op provinciale wegen. Verscheen er een treurig hoopje bruin en rood in beeld, dan was dat negen van de tien keer een egellijkje. En het moetgezegd: daar is weinig appetijtelijks aan.
Op de tweede plaats hebben egels iets griezeligs. Ze worden wakker in het donker en maken honderd keer meer lawaai dan dat ze groot zijn. Dus als ik in de schemer wel eens in mijn stadstuintje stond te dromen(misschien wel van een huisje op het platteland), dan hoorde ik soms geluiden in de struiken die deden denken aan een roedel op hol geslagen wilde honden. En wist ik niet hoe snel ik door de achterdeur naar binnen moest rennen. Even later bleek er dan een egel rond te charrelen.
Nu we in de polder wonen, ben ik bijna een buitenvrouw. Ik heb de groene kaplaarzen, de kruiwagen, de spades en de schoppen, handschoenen die de huid beschermen tegen rozendoorns. En… ik heb TWEE egels waar ik dol op ben. Zo tegen schemertijd klinkt er een wild geraas en lopen die twee daar achter elkaar over de schelpenpaden. De
eerste keer wilde ik uit gewoonte een angstschreeuw slaken, maar kwam er geen geluid uit mijn mond en bleef ik staan als een standbeeld. Ineens zag ik hun schoonheid. Die golvende bruine lijfjes, de stekels plat op de rug. Ze holden elegant en watervlug over het pad. De snoetjes vooruit, de pootjes trippeltrappel. Ik vond ze zo… zo lief en zo schattig dat ik ze wel wilde zoenen.
Meneer Janssen vond dat toen natuurlijk temerig van me, maar is ondertussen ook verliefd op de egels. Als het schemert sluipen we allebei naar buiten om ze op te wachten. We steken elkaar de loef af: elke dag gaat het erom wie de egels het eerst signaleert en wie er een nieuwtje over onze buitenhuisdieren te melden heeft. De vraag die nu
speelt is natuurlijk: wie van ons tweeën durft als eerste een egel op te pakken? Meneer Janssen gaat zeker verliezen. Ik heb namelijk de rozenhandschoenen.
Deze column verscheen in Libelle nr. 37, 2008
Meer over Marleen
Marleen Janssen (Bunnik, 1967) is journalist en auteur van non-fictie. Ze studeerde museologie aan de Reinwardt Academie. Schrijven en bladenmaken leerde ze in de praktijk. Onder meer op diverse tijdschriftredacties. Het laatst als hoofdredacteur bij Uitgeverij Quote Media. Nu werkt ze freelance, voor onder meer Esta, Libelle en Linda. Haar laatste boek heet De Prozac Monologen.
Website: www.marleenjanssen.nl
|